Coronaverhalen uit T5A

ACTIVITEITEN VOORJAARFotos_Voorjaar_2020.html
 

Coronaverhaal van Jorre De Vos


Corona is iets raar. Het is een ziekte  waar geen geneesmiddel voor is. Jammer genoeg sterven er ook mensen aan.

Op 13 maart gingen de scholen toe, op dat moment was ik blij maar het bleef duren en opeens kregen we thuis les.

Ik vond het leuk dat we meer tijd hadden en zelf onze taken konden plannen.

Ik probeerde een goede opsplitsing te maken tussen spelen en werken. Als ontspanning speelde ik vaak buiten en soms speelde ik ook op mijn gsm. Ik maakte ook zelf een plint waar ik, samen met mijn, broer op freerunde. Na een tijdje kregen we ook een trampoline. Daar hebben we ook veel op gesprongen.

Nog wat dagen later begon ik mij wel te vervelen. Ik wist niet meer wat ik moest doen en ik begon ook mijn vrienden en familie te missen. Maar ook was ik te lang met mijn broer samen, dat vond ik niet leuk. 

Het is wel leuker om 2 dagen terug naar school te gaan zodat ik mijn vrienden weer kan zien. 

Ik hoop dat er snel een medicijn komt en dat ons leven terug normaal wordt. Dat we gewoon weer alles kunnen doen zonder dat we 1,5m afstand moeten houden.

Ik zal dit nooit meer vergeten en hopelijk komt het nooit meer terug.


Het coronaverhaal van Sharanya Boussard.

 

Het is niet leuk om de coronatijd mee te maken!

Op een dag had ik een brief gekregen van de juf. "Op 13 maart zouden alle scholen sluiten".

Eerst was ik blij om thuis te blijven maar dan zat ik me te vervelen na het thuis leren.

Later verveelde ik mij minder na het krijgen van een trampoline en een hangmat!

Nu kwam ik meer buiten om te spelen in het mooie en warme coronaweer!

Ik was wel blij dat we elke dag konden videochatten.

Dat was leuk maar het was anders.

Je kan je vrienden en juf niet in het echt zien!

Ik dacht dat ik dit schooljaar niet meer naar school zou moeten gaan maar dan kreeg mijn papa een 

e-mail van de school dat alle lessen terug begonnen op 2 juni.

Wat was ik de hele dag blij!

Ik miste mijn vrienden echt!

 

 











Het coronaverhaal van Finn Schampheleer.


Ik was eerst blij toen de scholen sloten. Maar toen bleef het maar duren en duren tot het weken werden. Ik vond het wel leuk omdat ik veel thuis kon doen. Ik heb me ook veel verveeld. Ik kon veel buiten spelen en met mijn hond wandelen. Ik vond het eerst wel een leuke tijd maar toen besefte ik hoe erg het er aan toe ging. Ik vond het wel niet leuk dat alles dicht ging, ik kon naar geen enkele winkel. Maar wat ik niet snap was dat al het toiletpapier overal was uitverkocht. Ik wil het geen tweede keer meemaken. Coronatijd was aan de ene kant een leuke tijd maar aan de andere kant een minder leuke tijd.

 

 

Coronaverhaal van juf Soetkin.

 

Op donderdagavond 12  maart wist ik niet goed wat ik hoorde, de scholen sluiten. De scholen sluiten? Die nacht heb ik niet goed geslapen en alles zitten plannen voor de volgende dag. Er ging zoveel door me heen: knutselen, huiswerk plannen voor 3! weken, boekjes uitdelen, lessen afwerken, google classroom nog opstarten, maar vooral ook leerlingen geruststellen. “We zien elkaar gauw terug hoor!”, zei ik toen nog. Samen probeerden we contact te houden via google classroom, een heel fijn platform voor leerlingen en leerkrachten om schoolwerk door te geven of mededelingen te plaatsen of om gewoon eens een babbeltje te slaan. De leerlingen genoten er nog van in het begin. Ze speelden veel buiten, stelden af en toe eens vragen, maakten lange wandelingen… In de paasvakantie was er geen huiswerk en was er volop tijd voor ontspanning. En ik, ik bereidde me zo goed als mogelijk voor op een terugkeer na de vakantie. Hoe zou ik starten, welke lessen eerst… Tot plots, het nieuws dat de scholen nog langer dicht bleven. Wat nu? Pre-teaching zegt Ben Weyts. Oké, iets nieuws voor mij, ik zag het als een uitdaging en ging vol goede moed aan de slag in de vakantie met de voorbereidingen. Ik maakte lessen in google presentaties, nam filmpjes op om alles goed te kunnen uitleggen en verdiepte mij in alle mogelijkheden die google biedt. Ik introduceerde dus google hangouts en google meet bij de kinderen. Met google meet zouden we elke dag videobellen om elkaar nog eens te zien en de lessen te bespreken. Heel vaak kreeg ik de vraag wanneer we terug naar school konden gaan. “Hopelijk heel snel!”, antwoordde ik steeds, maar het duurde nog lang. De laatste weken werd het voor de leerlingen hoog tijd terug contact te hebben met elkaar en met mij, maar dan in levende lijve. Daarom ging ik elke van hen eens bezoeken aan de deur met nog wat werkmateriaal, een fijn weerzien! En dan eindelijk was er het verlossende bericht, we mogen terug naar de klas.  2 juni, de eerste dag in de klas terug EN met een volledig groep, zalig! Wat had ik ‘mijn’ kids gemist! Hoe zalig om te zien dat ze er zin in hadden om terug met de lessen te starten. We vliegen er nog eens in en maken het beste van deze laatste maand. Bedankt aan alle kinderen van de klas en ook aan de ouders voor jullie inzet!